Como 1907 – rankingi, historia i sukcesy klubu

Como 1907 to dziś jeden z najciekawszych projektów w Serie A – klub po awansie wrócił do elity i w sezonie 2025/2026 zajął sensacyjne 4. miejsce, otwierając sobie drogę do europejskich pucharów. Za przemianą stoi nowoczesne zarządzanie, praca sztabu z Ceskiem Fabregasem i świetne wyniki na Stadio Giuseppe Sinigaglia. Jeśli chcesz poznać historię, aktualne rankingi i drogę do sukcesów Como, przeczytaj ten tekst uważnie.

Jak powstało Como 1907 i gdzie gra dziś?

Rok 1907 to data, od której zaczyna się historia klubu znad jeziora Como. Zespół powstał w mieście Como w Lombardii i szybko zakorzenił się w lokalnej społeczności, choć przez długie dekady krążył między różnymi poziomami rozgrywek. Już pierwsze lata po II wojnie światowej pokazały, że piłka w tym regionie ma potencjał, ale klub musiał długo czekać na stabilne miejsce w czołówce.

Domem drużyny jest Stadio Giuseppe Sinigaglia – kameralny obiekt o pojemności 13 602 miejsc, położony nad brzegiem jeziora. Ten stadion, choć niewielki jak na standardy Serie A, daje specyficzną atmosferę i w ostatnich sezonach stał się trudnym terenem dla faworytów. Kibice Lariani tworzą zwartą ścianę dopingu, co szczególnie w kampanii 2025/2026 przełożyło się na serię mocnych wyników u siebie.

Oficjalne barwy klubu to niebiesko-białe, a przydomki Lariani i Comaschi nawiązują do regionu i miasta. W 2026 roku Como funkcjonuje jako w pełni profesjonalny klub, występujący w najwyższej klasie rozgrywkowej, czyli w Serie A, która składa się z 38 kolejek. Droga do obecnego statusu była jednak bardzo wyboista i pełna zwrotów akcji.

Jak wygląda historia awansów i spadków Como 1907?

Pierwszy wielki przełom przyszedł w 1949 roku, gdy Como po raz pierwszy awansowało do Serie A. Zespół utrzymał się w elicie cztery sezony, co jak na tamte czasy i możliwości klubu było dużym osiągnięciem. Później nastąpiły długie lata gry w Serie B i Serie C, które ukształtowały charakter drużyny – walczącej, przyzwyczajonej do ciągłej pracy i rywalizacji o każdy punkt.

W latach 70. klub wrócił do walki o najwyższy poziom. W 1975 roku znów wywalczył awans do Serie A, mając w składzie m.in. Alessandro Scanzianiego. Ten powrót okazał się jednak krótkotrwały – po jednym sezonie Como spadło do Serie B, a w 1978 zsunęło się aż do Serie C1. Potrzebna była przebudowa kadry, zmiana pokoleniowa i odwaga w stawianiu na nowych zawodników.

Kluczową postacią tamtego okresu był Pietro Vierchowod, z którym zespół wywalczył dwa kolejne awanse i w latach 1980–1982 ponownie grał w Serie A. W 1984 roku przyszło następne wejście do elity i tym razem Como utrzymało się tam pięć sezonów. Kampania 1985/1986, z Danem Corneliussonem, Stefano Borgonovo i twardo grającym obrońcą Pasquale Bruno, przyniosła wysokie 9. miejsce – najlepszy wynik klubu w tamtym czasie.

Rok 1989 przyniósł kolejną degradację. W sezonie 1994/1995 Como spadło do Serie C1, a krótko w bramce występował wtedy Carlo Cudicini, późniejszy zawodnik Chelsea. W nowym stuleciu zespół na chwilę wrócił do Serie B po awansie w 2001 roku, jednak nie zdołał się tam utrzymać długo. Mecz z Modeną i dyskwalifikacja kapitana Massimiliano Ferrigno na trzy lata zapisały się w pamięci kibiców bardziej niż same wyniki sportowe.

Sezon 2002/2003 przyniósł kolejny awans do Serie A, ale drużyna nie poradziła sobie z poziomem trudności i po roku znów spadła. Po kampanii 2004/2005 Como zsunęło się do Serie C2 po porażce w barażach z Novarą (1:2 w dwumeczu), a następnie ogłoszono bankructwo. Klub musiał zacząć od nowa w Serie D, czyli najwyższej amatorskiej lidze we Włoszech. To był najtrudniejszy moment w całym stuleciu istnienia drużyny.

Po bankructwie i zjeździe do Serie D Como 1907 potrzebowało ponad dwóch dekad, by wrócić do Serie A i zostać jednym z czołowych zespołów ligi.

Do elity Como wróciło dopiero po 21 latach – zajmując 2. miejsce w Serie B w sezonie 2023/2024. Było to coś więcej niż zwykły awans: symboliczny powrót na piłkarską mapę kraju po okresie, w którym wielu kibiców zastanawiało się, czy ten klub jeszcze kiedyś zagra z najlepszymi.

Jak Como 1907 wypada w rankingach i tabelach Serie A?

Sezon 2025/2026 przeszedł do historii Como i całej Serie A. W końcowej tabeli drużyna zakończyła rozgrywki na 4. miejscu, z bilansem 20 zwycięstw, 11 remisów i tylko 7 porażek. Zespół zdobył 65 bramek, tracąc zaledwie 29, co dało dodatni bilans +36 i 71 punktów.

To plasuje Como tuż za wielkimi markami włoskiego futbolu. W tym samym sezonie liderem tabeli był Inter Mediolan z 87 punktami, przed SSC Napoli i AS Romą. Za plecami Como znalazły się tak potężne kluby jak AC Milan (70 punktów) i Juventus FC (69 punktów). Efekt jest jednoznaczny – drużyna znad jeziora odebrała tym gigantom szansę na powrót do Ligi Mistrzów.

W dolnej części tabeli pozostały zespoły walczące głównie o utrzymanie – Torino FC z 45 punktami (12. miejsce), Parma Calcio 1913, Cagliari czy Genoa. Na samym końcu stawki uplasowały się US Cremonese, Hellas Werona i AC Pisa 1909. Na tym tle Como prezentuje się jak beniaminek, który nie tylko się nie przestraszył, ale od razu wszedł do ścisłej czołówki.

Warto spojrzeć też na indywidualne rankingi w ramach samego klubu. Pierwszy skład opiera się na dobrze dobranym trzonie. W bramce stoi Jean Butez, w obronie ważne minuty zbierają Marc-Oliver Kempf, Álex Valle, Jacobo Ramón i Mërgim Vojvoda. W drugiej linii motor napędowy stanowią Maxence Caqueret, Martin Baturina, Máximo Perrone czy Lucas Da Cunha. W ataku błyszczą Anastasios Douvikas, Jesús Rodríguez, Nico Paz oraz Nicolas Kühn i Álvaro Morata.

Jakie mecze zbudowały obecną pozycję Como 1907?

Dwa ligowe spotkania z sezonu 2025/2026 doskonale pokazują, jaką drużyną stało się dziś Como. To wysoka wygrana z Torino FC i szalony mecz z Interem Mediolan. Oba pojedynki toczą się na przeciwnych biegunach emocji, ale razem tworzą pełny obraz zespołu – ofensywnego, odważnego, lecz wciąż uczącego się rywalizacji z absolutnym topem.

Jak Como rozbiło Torino 6:0?

Starcie z Torino FC – drużyną, która w tabeli zakończyła sezon na 12. miejscu z 45 punktami – stało się jednym z symboli nowej siły Como. Na własnym stadionie Lariani wygrali 6:0, dominując od pierwszych minut. W 8. minucie Anastasios Douvikas, napastnik grający w barwach Como, wykorzystał podanie od Lucasa Da Cunhy, wziął na plecy obrońcę i precyzyjnym strzałem przy słupku otworzył wynik.

Już w 16. minucie Martin Baturina uderzył z dystansu po zagraniu Alexa Valle i zrobiło się 2:0. Torino próbowało reagować zmianami, wprowadzając Guillermo Maripana, ale gospodarze nadal kontrolowali wynik. Sytuacje Douvikasa i Jesúsa Rodrígueza w pierwszej połowie mogły jeszcze podwyższyć rezultat. Po przerwie przewaga Como tylko rosła.

W 59. minucie karnego na 3:0 wykorzystał kapitan Lucas Da Cunha, po zagraniu ręką Maripana. Wtedy stało się jasne, że gospodarze sięgną po trzy punkty, pozostawało pytanie, ile jeszcze bramek zobaczą kibice. W 66. minucie Douvikas dołożył drugiego gola w meczu, podkreślając swoją skuteczność. Z ławki trafili też Nicolas-Gerrit Kühn (5:0 w 70. minucie) oraz Maxence Caqueret (6:0 w 76. minucie). To spotkanie idealnie pokazało szerokość kadry i umiejętność Cesca Fabregasa wprowadzania rezerwowych, którzy od razu dają liczby.

Mecz Como 1907 – Torino FC zakończony wynikiem 6:0 był jednym z najbardziej przekonujących zwycięstw beniaminka nad doświadczonym ligowym rywalem.

Co pokazało szalone 3:4 z Interem Mediolan?

Starcie z Interem Mediolan w 32. kolejce było z kolei testem dla mentalności drużyny. Lider tabeli, mający finalnie 87 punktów, przyjechał na Stadio Giuseppe Sinigaglia i długo wydawało się, że wróci do Mediolanu bez zdobyczy. W 36. minucie Nico Paz oddał strzał, który obronił Yann Sommer, ale dobitka Álexa Valle dała gospodarzom prowadzenie 1:0. Był to pierwszy gol Como przeciwko Interowi od 1989 roku.

Tuż przed przerwą Jean Butez zagrał długą piłkę do Paza, który podwyższył na 2:0. Wydawało się, że Sensacja jest blisko. Odpowiedź Interu była jednak błyskawiczna – Marcus Thuram strzelił kontaktowego gola jeszcze w doliczonym czasie pierwszej połowy. Po zmianie stron goście pokazali klasę mistrza: kolejny gol Thurama, trafienie głową Denzela Dumfriesa i jego drugi gol na 4:2 odwróciły losy meczu.

Como nie poddało się do końca. W 89. minucie Lucas Da Cunha wykorzystał rzut karny, ustalając wynik na 3:4. Kilka minut później Jacobo Ramón trafił w poprzeczkę – Inter mógł wówczas odetchnąć. Ten mecz dobitnie pokazał, że Lariani potrafią postawić się najlepszym, ale też jakie detale dzielą ich jeszcze od stabilnego punktowania z absolutnym topem ligi.

Jaki wpływ na sukces Como 1907 ma Cesc Fabregas i liderzy drużyny?

Nazwisko Cesca Fabregasa, wieloletniej gwiazdy Arsenalu, Barcelony i reprezentacji Hiszpanii, przyciąga uwagę, ale w Como stało się czymś więcej niż marketingowym magnesem. Jako trener przejął zespół w momencie, kiedy beniaminek potrzebował jasnej wizji gry. Jego drużyna stawia na wysoki pressing, odważne wyprowadzanie piłki od tyłu i aktywne boczne sektory, gdzie często podłączają się obrońcy pokroju Álexa Valle czy Mërgima Vojvody.

Kluczową rolę w tym systemie odgrywa kapitan Lucas Da Cunha. To on odpowiada za tempo gry w środku pola, jest pierwszym wykonawcą stałych fragmentów i – jak w meczach z Torino czy Interem – potrafi wziąć na siebie odpowiedzialność przy rzutach karnych. Jego rola nie ogranicza się do liczb w statystykach, równie ważne jest prowadzenie młodszych zawodników na boisku.

W ofensywie wyróżnia się Anastasios Douvikas, który przeciwko Torino zdobył dwa gole, ale regularnie daje drużynie zarówno bramki, jak i pracę bez piłki. Obok niego rosną tacy gracze jak Jesús Rodríguez, Nico Paz czy Nicolas Kühn, a doświadczenie wnosi Álvaro Morata. W środku pola Martin Baturina i Maxence Caqueret łączą kreatywność z pracą defensywną, co pozwala utrzymać balans między atakiem a obroną.

Połączenie trenerskiej wizji Cesca Fabregasa z rolą liderów takich jak Lucas Da Cunha czy Anastasios Douvikas przełożyło się na awans Como 1907 na 4. miejsce w Serie A sezonu 2025/2026.

Na koniec warto dodać, że za sukcesem drużyny stoi też szeroki, dobrze zbalansowany skład. Obrońcy jak Marc-Oliver Kempf, Jacobo Ramón, Ivan Smolčić czy Ignace Van der Brempt, a także pomocnicy Máximo Perrone, Stefan Posch czy Assane Diao zapewniają rotację bez gwałtownego spadku jakości. Dzięki temu Como 1907 nie jest już tylko romantyczną historią powrotu z Serie D, ale realnym uczestnikiem walki o miejsca premiowane grą w Lidze Mistrzów.